علائم ونشانه های فشار خون بالا

پرفشاری خون به ندرت علائمی از خود نشان می دهد و تشخیص آن معمولاً از طریق آزمایش، یا در حین درمان یک بیماری دیگر صورت می گیرد. برخی افراد مبتلا به فشار خون بالا، دارای علائمی نظیر سردرد (به ویژه در پشت سر و در هنگام صبح) و همچنین احساس سبکی سر، تهوع، وزوز گوش (به صورت همهمه یا سوت کشیدن)، تاری دید یا غش کردن می باشند.

در آزمایش بالینی در صورت تشخیص رتینوپاتی ناشی از پرفشاری خون در معاینهٔ تهِ چشم از طریق افتالموسکوپی (مشاهدهٔ پشت چشم)، وجود پرفشاری خون مشکوک خواهد بود. اصولاً، شدتِ تغییرات رتینوپاتی ناشی از پرفشاری خون به درجات 1 تا 4 تقسیم می شود، اما تشخیص انواع خفیف ترِ آن می تواند مشکل باشد. نتایج افتالموسکوپی می تواند بیانگر مدت ابتلای فرد به پرفشاری خون نیز باشد.

پرفشاری خون ثانویه

برخی دیگر از نشانه ها و علائم می توانند نشانگر پرفشاری خون ثانویه باشند که همان پرفشاری خونِ ناشی از دلیل مشخصی نظیر بیماری های کلیوی یا بیماری های غده درون ریز می باشد. به عنوان مثال، چاقی سینه و شکم، عدم تحمل گلوکز، صورت ماه (یک نشانهٔ بیماری که صورت فرد گرد و پف کرده می شود)، «قوز بوفالو» و ترک های کبود نشانگر وجود سندرم کوشینگ می باشند. بیماری تیروئید و آکرومگالی نیز می توانند با علائم و نشانه های مشخص باعث بروز پرفشاری خون شوند. سر و صدای شکمی می تواند نشانهٔ تنگی شریان کلیه (تنگی شریان های تغذیه کنندهٔ کلیه ها) باشد. کاهش فشار خون در پاها یا کندی یا توقف ضربان شریان های ران می تواند نشانهٔ تنگی شریان آئورت (تنگی شریان آئورت اندکی پس از جدا شدن از قلب) باشد. در پرفشاری خونی که به طور عمده با سردرد، لرزش، رنگ پریدگی و تعرق زیاد تغییر می کند، باید به وجود فئوکروموسیتوما مشکوک بود.

بحران های پرفشاری خون

افزایش شدید فشار خون (برابر یا بیش از فشار سیستولی 180 یا فشار دیاستولی 110 که گاهی پرفشاری بدخیم یا پرفشاری شدید خون نامیده می شود) به «بحران پرفشاری خون» اطلاق می شود. فشار خونِ بالای این سطوح بیانگر خطر بالای عوارض ناشی از آن است. افرادی که فشار خون آن ها در این محدوده قرار دارد ممکن است هیچ علائمی نداشته باشند، اما بیش از افراد عادی دچار سردرد (در 22٪ از موارد) و سرگیجه می شوند. علائم دیگر بحران پرفشاری خون می تواند شامل زوال بینایی، تنگی نفس در اثر نارسایی قلب یا یک حالت بی قراری عمومی در اثر نارسایی کلیوی باشد. اکثر افراد مبتلا به بحران پرفشاری خون به عنوان بیماران مبتلا به فشار خون بالا شناخته می شوند که عوامل دیگری می تواند منجر به افزایش ناگهانی فشار خون در آنان شود.

«فوریتِ پرفشاری خون» که در گذشته به آن «پرفشاری بدخیم خون» گفته می شد، زمانی رخ می دهد که در اثر افزایش شدید فشار خون آسیب مستقیمی متوجهٔ یک یا چند عضو حیاتی بدن شود. این آسیب می تواند شامل انسفالوپاتیِ ناشی از پرفشاری خون باشد که در اثر التهاب و نارسایی مغز ایجاد شده و مشخصه های آن سردرد و کاهش سطح هوشیاری (گیجی یا خواب آلودگی) است. ادم پاپی (تورم دیسک اپتیک یا اختلالات متوسط تا شدید در عروق شبکیهٔ چشم) و خون ریزی و ترشحات التهابی ته چشم از دیگر نشانه های آسیب مستقیم به اعضای حیاتی بدن می باشند. درد قفسه سینه می تواند نشانهٔ صدمه به ماهیچهٔ قلب (با احتمال بروز سکته قلبی) یا در برخی مواقع نشانهٔ پارگی آئورت، پارگی دیواره داخلی آئورت باشد. تنگی نفس، سرفه و رگه های خونی در خلط از نشانه های مشخصِ ادم ریه هستند. این بیماری عبارت است از التهاب بافت ریه در اثر نارسائی بطن چپ که ناتوانی بطن چپ قلب در پمپاژ کافیِ خون از ریه ها به داخل سیستم شریانی می باشد. همچنین، احتمال بروز اختلال ناگهانی در عملکرد کلیه (نارسایی حاد کلیه) و آنمی همولیتیک میکروآنژیوپاتیک (از بین رفتن سلول های خونی) نیز وجود دارد. در چنین شرایطی، کاهش سریعِ فشار خون به منظور جلوگیری از پیش رویِ آسیب به اعضای حیاتی بدن انجام می گیرد.در مقابل، هیچ شواهدی مبنی بر نیاز به کاهش سریعِ فشار خون در فوریت های پرفشاری خون که در آن ها هیچ نشانه ای از آسیب مستقیم به اعضای حیاتی بدن دیده نمی شود وجود ندارد. البته کاهش بیش از حدِ فشار خون نیز عاری از خطر نیست. توصیه می شود که در فوریت های پرفشاری خون با استفاده از داروهای خوراکی در طی 24 تا 48 ساعت فشار خون به طور تدریجی پایین آورده شود.

برای کنترل فشار خون بالا میتوانید از دستگاه فشار سنج بی ول استفاده نمائید.


مرجع : ویکی پدیا